Groby pobielane

                              

grób pobielany na grobie pobielanym

a na tym grobie pobielanym

jeszcze jeden grób  pobielany

- kompletna cywilizacja grobów pobielanych

zadają kłam religii krzywdząc sierotę i wdowę

nie ma Imienia przed którym skłanialiby głowy

w ich sercach lodowa próżnia wyzłacana pychą

- drwią synowie Azazela ukryci za kotarami

wodzą na pokuszenie sprawiedliwego

pozbawiając go chleba i skrawka podłogi

nie znają empatii, ani miłosierdzia

- odbierają życie, aby zachować przewagę

nieprawda, że nie ma na nich odtrutki

jak chmara pasożytów przeminą

w promieniach demaskującej zorzy

- jeśli zastosujemy antybiotyk rozumu

Nowa powieść

Ukończyłem pierwszą wersję alegorycznej powieści "Gwiazda nad Betlejem". Jest to rzecz dosyć krótka, osadzona w czasach Jezusa i o Nim właśnie stara się opowiedzieć.
Wszyscy wierzący wiemy, że Jezus jest Bogiem. Wydaje mi się, że jednak trochę zapominamy, że Jezus w trakcie swojego życia, był również najprawdziwszym człowiekiem. Obowiązywały go takie same prawa, jak innych ludzi; dotykała Go nienawiść, podłość i zdrada. Podlegał takim samym prawom, jak inni. Tak samo przyciągała Go do ziemi ludzka zawiść oraz siła grawitacji.
I chociaż naprawdę mógł, to nawet w najdrobniejszym ułamku nie ułatwił sobie swojego ludzkiego losu. Co więcej: wybrał los najtrudniejszy, wybrał głoszenie Prawdy, za którą musiał zapłacić śmiercią swojej Człowieczej Istoty na drzewie krzyża.
To właśnie chciałem ująć w tej pracy, oraz to, że Jezus okazał się człowiekiem śmiałym, odważnym i bezkompromisowym w stosunku do zła i do możnych; a jednocześnie szlachetnym, opiekuńczym i pomocnym w stosunku do słabych i wykorzystywanych.
Lubimy dzisiaj czytać o różnego rodzaju gwiazdach i gwiazdkach filmowych, telewizyjnych, czy jeszcze innych. Powinniśmy jednak zdawać sobie sprawę z tego, że Jezus jest najprawdziwszą gwiazdą świecącą poprzez tysiąclecia nad Betlejem Świata.

Aforyzmy

Aforyzmy i przysłowia przekazują spostrzeżenia, myśli, konstatacje i mądrości będące owocem doświadczenia ludzi wybitnych, mniej znanych, a niekiedy zupełnie anonimowych. Królowa Elżbieta pisząc pod pseudonimem Sylwy Carmen powiedziała, że: „aforyzm jest jak pszczoła: obładowany złotem i uzbrojony w żądło”. To metafora prawdziwa i piękna. Często te krótkie zdania będące aforyzmami, sentencjami, czy przysłowiami zawierają taki ładunek zdrowego rozsądku, że pozwalają przezwyciężać życiowe problemy.

Lubię czytać aforyzmy. Być może dlatego, że są tak krótkie i niewiele czasu potrzeba na ich lekturę. Niekiedy również piszę własne aforyzmy. Mam ich na razie około pięciuset. Oto niektóre z nich:

·         Jeśli ktoś bezinteresownie sprawił, że inny był chociaż przez chwilę szczęśliwy - nie żył nadaremnie.

·         Największe nieszczęście, to być złym człowiekiem.

·         Cokolwiek zabija, jest narzędziem zbrodni – słowo także!

·         Człowiek ma prawo bronić własnego życia, ale tylko do momentu, kiedy miałby za nie zapłacić życiem innego, niewinnego człowieka. Tylko dzięki nieludzkiemu strachowi, który broniąc siebie, zabija innych, możliwe są totalitaryzmy i ludobójstwa. Każdy kto stawia innego człowieka wobec takiej alternatywy jest zbrodniarzem, i tak powinien być osądzony.

·         Niestety, są pod tym słońcem kraje, w których więcej czasu i środków poświęca się zmarłym bohaterom, niż dzieciom przystępujących z nadzieją do realizacji swoich marzeń. Więcej środków idzie tam na cmentarze i pomniki, niż na szkoły i boiska sportowe.

·         Skoro Bóg nie troszczy się o to żeby zapanował ład sprawiedliwości na ziemi, w takim razie pozostawił to zadanie dla ludzi, i nie pozostaje nam nic innego jak wykorzystać w tym celu wszystkie możliwości.

·         Dobro dla naiwnych, biednych ludzi trzeba czynić, nie oczekując na zrozumienie z ich strony, niejednokrotnie wbrew nim.

·         Człowiek, który zaczął używać rozumu, staje się niebezpiecznym dla wszelkich dogmatów i fundamentów, a także dla żyjących z ich głoszenia. Dlatego jest zwalczany z piekielną żarliwością i odsądzany od czci i wiary.

·         Gdy ktoś jest w stanie zapobiec zbrodni i nie czyni tego, słusznie bywa poczytywany za wspólnika zbrodniarza. Niestety ta oczywistość nie dotyczy mieszkańców Olimpu.

·         Przede wszystkim nie szkodzić - dotyczy to nie tylko lekarza, ale każdego człowieka.

·         Powietrzne baraszkowanie ptaków wydaje się tak beztroskie i pełne szczęścia, a przecież tak naprawdę jest bezwzględną walką o życie.

·         Pszczoły oszukuje się cukrem.

·         Stado antylop spokojnie przygląda się, jak w niewielkiej odległości lew rozszarpuje ich towarzyszkę. Stado ludzkie postępuje identycznie, tylko odległość jest bardziej  zawoalowana.

·         Powtórzyć oszczerstwo, to nic innego, jak celnie rzucić kamieniem.

·         Przyjacielu, twierdzisz, że nigdy nie kłamiesz. Twoje milczenie jednak - kiedy widzisz krzywdę człowieka - jest kłamstwem największym.

·         Kto z własnej woli zamieszkał w stajni, nie powinien narzekać na to, że zwierzęta biją go ogonami po twarzy.

·         Radość wewnętrzna i zdrowie fizyczne to nieodłączna para. Jedno bez drugiego nie może istnieć dłużej.

·         Piękno i prawda to dwa różne światy. 

·         Przy korycie obowiązuje szczególny savoir-viwre: bezwzględne wykorzystywanie ryja i pleców.

·         Dorosły, który płacze, gdy zabierają mu zabawkę - jest dzieckiem.

·         Jak było na początku, tak i teraz, bogaci bogacą się kosztem biednych.

·         Nie ma w życiu ważniejszej i bardziej podniosłej chwili od tej, która właśnie przemija.

·         Nadzieja to cichy matczyny głos opowiadający wieczorami czarowną baśń o możliwości przygodnych zwycięstw dobra nad złem.